Kimse ile konuşamıyorum. Bu da normal çünkü ben kimse değilim. Hiç Kimsenin Anıları, matrak bir başlık olur.
Birileri ölümle ve ölüme ait şeylerle oynuyor, deliliği içinde her türlü insanca yüzünü yitirmiş olan biri.
Küçükken, kendi kendime hep, bir gün birtakım insanların (polis, hastane, itfaiyedekiler) karşısına çıkacak olursam, sevdiğim insanı kurtarmak için (daha çabuk bitsin, sevdiğime daha çabuk kavuşayım diye) elimden geleni yapacağımı, işyerlerinde çadır kuracağımı, bağıracağımı, onlar anlayana kadar savaşacağımı anlatır dururdum, oysa şimdi kendimi kurtarmalıyım ve hiçbir şey yapmıyorum.
Brigitte Aubert
Doktor March'ın Dört Oğlu
No comments:
Post a Comment