Riske Övgü // Anne Dufourmantelle

Hayat biz canlıların pervasızca aldığı bir risktir.

İçkinlik riskini almak, Nietzsche’nin dediği gibi, bütün öte dünyaları reddetmek ve sadece algımızın ötesindeki bu dünya için bahse girmektir.

Risksiz yoğunluk isteriz. Olanaksızdır bu. Yoğunluk boşluğa atlamaktır, kendimizin henüz yazılmamış ama yine de içimizde beklemekte olan bilinmez parçasıdır.

Vazgeçiş olarak görünen her şey, geriye dönmek, her şeye karşı dikbaşlılık felsefi bir hatırlamadır, psikanalizin izlediği bir yoldur, her dogmaya karşı, kendi "ardında" emsalsiz bir özgürlük rezervi olduğuna inanma deliliğidir.

Ölüm ve yaşam, sessizlik ve gök gürültüsü gibi birbirini yıkar.

Saf aşk çıplaktır, her şeyi atmıştır üstünden. Hiçbir iddiada bulunmaz, hiç bir şey beklemez ve arzu etmez, kendisiyle ilgilenmez, ne esenliğiyle ne kusursuzluğuyla.

Umut, etkisi ona verdiğimiz değerle başlayan tuhaf bir uyuşturucudur.

Ölümcül darbeyi, dili en iyi kullanan kişi vurur. Her söz yoruma, dolayısıyla tersine çevrilmeye elverişlidir.

Riske Övgü // Anne Dufourmantelle