İronilerimizle // ke

yüzünü ötekine dönememek, duygularımızı ve düşüncelerimizi bize geri yansıtan bir aynaya hapsolmak.. ironik bir pozisyon ediniyoruz kendimize.. özgün bir dünyayla özgün ilişkiler kurana dek kanat çırpacağız kelebek gibi, ironilerimizle ve başka dünyaların içinde kasırgalar yaratacağını umacağız, kaos teoreminin içinden çıkaracağımız bir umut enerjisinin.. bu haliyle de safdillik elbette, hep ileriye gittiğini varsaydığımız bir tarih anlayışından kurtulmak ve içinde olduğumuz endüstriyel-teknolojik uygarlığın yanlış hayatlar, kültürsüzlük kültürü doğurduğuyla yüzleşmek durumundayız..

mesajlar değil imajlara bakınarak gelecekten ne umabilirsin.. doğa için toksik olan insan neticede kendisi için de toksik.. eşitliği ve özgürlüğü verimlilik sunaklarında kurban etti.. hayvanlara öykünüyor oysa onu hayatta tutacak içgüdüleri yok.. Tanrılara öykünüyor ancak ölümlü.. değer yargıları imitasyon.. gibi olduğunu bildiğimiz bir gibi.. insanlar günahtan arınmak için bir mağara deliğinden geçiyorlarmış, herhalde Allahın karşısına çıkacak yüzümüz kalmamış..

ke