Hakikat için geçerli olan mutluluk için de geçerlidir: Kişi ona sahip olmaz, onun içinde olur. Aslında sarmalanmış olma duygusundan başka bir şey değildir mutluluk: Annenin içindeki o ilk sığınağın sonraya kalmış imgesi. Ama işte bu yüzden, mutlu kişi hiçbir zaman mutluluğunun farkında olamaz. Mutluluğu görebilmek için dışına çıkması, yeni doğmuş gibi olması gerekir. "Mutluyum" diyen yalan söylüyor ve mutluluğa başvurmakla ona karşı suç işliyordur. Ancak "mutluydum" diyen kişi sadıktır mutluluğa. Bilincin mutlulukla tek ilişkisi şükrandır. Hiçbir şeyle kıyaslanamayacak haysiyeti de oradan gelir.
Theodor W. Adorno / Minima Moralia
No comments:
Post a Comment