Zübeyde Hanım // ke

Hayatta pürüzsüz ve net bir akış sağlamak çok zor bunu anbean yaşıyoruz ve her türlü sürtüşmeden uzak durmamız lazım. Çünkü sürtüşme katsayısı arttıkça, insanın harcadığı güç de artıyor. En kötüsü de bütün üzüntü ve öfkeyi de gereksiz yere harcıyoruz. Savaşta ölen çocuklara üzülmeye, mağdur insanlara kederlenmeye, katledilen ağaca, kıyılan kediye köpeğe, kanadından vurulan kuşa ağlamaya, başımızdan eksilmeyen onca dertle baş etmeye takatimiz kaldı mı!? Dünyada onca şeye üzülüp öfkelenirken ve kendi hayatımızda olanlar da cabasıyken, harcadığımız ömür israfından başka ne/dir!? Hiç bir kimseye ve hiç bir şeye olduğundan fazlasını anlam olarak yüklememek ve yüklenmemek dengesini esas almamız en sağlıklı olanı. Canımız yanıyor, bir düş kırıklığı erozyonuna uğruyoruz ve kendimizi hayal bile edemediğimiz, o güne kadar savunduğumuz tüm etik kavramların zedelendiği bir konumda buluyoruz ve defalarca tecrübe ediyoruz. Değmeyecek herşeye ve hiçbir şeye. Yorulduk çokkk yorulduk ne gereği var daha da yorulmaya yaşamak n/için!?

Dünü aratıyorsa yarın ve herşeye rağmen bir kırıntıda bile huzuru tadabiliyorsak, gün o kırıntının huzurunda demlensin bize yeter de artar bile..

Zübeyde Hanım

Sosyalistler yaşam kutsal değildir, onurlu yaşam kutsaldır derlerdi, şu dünyayı, yaşamı ve insanı tüketici, yok edici, tahrip eden halimizle onurumuz oldukça zedelendi, lakin diğer tüm canlıları da birey olarak alsak bile insanın farkı "kişi" olabilmesindedir, yaşamının bir anlamı olabilen bir canlı insan..

ke